ژاپن مهد شمشيرزني است . شمشير ژاپني كه تاريخ 2 هزار ساله دارد , در ميان شمشيرزنان داراي تقدّس خاصي بوده و در ميان سامورائي ها Samurai بعنوان « روح سامورائي » محسوب مي شده است . سامورائيها جنگجويان طبقة فئودال ژاپن بودند كه جزو محافظين نظامي ِ خوانين و نُجباي ژاپن بشمار مي رفتند . آنان توسط ژنرال هاي نظامي كه شوگون Shogun ناميده مي شدند , انتخاب شده و در حقيقت طرفدار مردمان ظلم ديده و فقير بودند ولي بعدها طوري شد كه فقط در مقابل پول هاي كلان كار مي كردند و مهارتشان در هنر شمشيرزني , جزو شگفتي هاي دنياي رزم مي باشد . لغت سامورائي بمعناي « خدمتگزار » بوده و برگرفته از واژة سابوران Saburan ( خدمت كردن ) مي باشد .

تاريخ سامورائي ها به سال 792 م مي رسد . گفته مي شود دو رويداد مهمّ باعث رشد و تكامل سامورائي ها شد . اولي اين بود كه در دوران هيان Heian بسياري از اعضاءِ خاندان سلطنتي فوجي وارا Fujiwara از آن جدا شده و دو نام خانوادگي متفاوت را براي خود انتخاب كردند . يكي خانوادة ميناموتو Minamoto يا گِنجي Genji و ديگري خانوادة تائي را Taira يا هِيكي Heiki . در اواخر قرن 11 ميلادي جنگ سختي ميان اين دو خاندان در گرفت و بالاخره در طي جنگ جِمپِي Gempei ( 1185 – 1180 م ) تقريباً خاندان ميناموتو نابود شد . تنها دو پسر بنامهاي يوريتومو Yuritomo و يوشيتسونه Yoshitsone توانستند ناحية كانتو را حفظ كنند . در سال 1192 م امپراطور ژاپن , يوريتومو را بعنوان اولين شوگون ژاپن انتخاب كرده و بدين ترتيب سلطنت طبقة جنگجويان آغاز گشت .

دومين رويدادي كه به تكامل سامورائي ها كمك نمود , محترم شمرده شدن شمشير بود . در سال 1266 م ارتش مغول به ژاپن حمله كرد اما بعلت شرايط بد آب و هوايي , مجبور به عقب نشيني شد . در سال 1281 م دومين حملة مغول ها با 140 هزار مرد جنگي صورت گرفت . در اين جنگ نيز طوفاني كه بنام كامي كاذه Kami Kaze ( طوفان الهي ) مشهور است , ارتش مغول را از بين برد . پس از اين نبرد , سربازان ژاپني , شمشير را اسلحة انتخابيِ خود قرار دادند زيرا تنها برتري جنگي آنها در برابر مغول ها , برتري در فنون شمشيرزني بود .

به هر حال اين مردان مبارز بيش از 750 سال مهمترين و قدرتمندترين مردان ژاپن بحساب مي آمدند و شكست را بدتر از مرگ مي دانستند . روزگاري در ژاپن حدود 2 ميليون سامورائي وجود داشت ! در سال 1868 م مركز شوگون ها برچيده شده و بزرگان اين طايفه , مقام هاي مهمّ دولتي را بر عهده گرفتند . اما يكي از آنها بنام سايگو تاكامورا به دليلِ اجباري شدن نظام وظيفه , بر عليه امپراطور وارد جنگ شد . در اين جنگ نابرابر , 40 هزار سامورائي با اسلحه هاي سنتي عليه ارتش واحد ژاپن كه مجهز به سلاح هاي مدرن بود , وارد جنگ شدند . 20 هزار سامورائي كشته شده و تاكامورا نيز دست به خودكشي زد . بدين ترتيب دوران شكوفايي و حكومت سامورائي ها به پايان رسيد .

شمشير سامورائي از نوعي سنگ آهن خاص و طي فرآيندي سرّي ساخته مي شود . هنر شمشيرزني اي آي دو  Iai Do و کن جوتسو Ken Jutsu يادگار هنر شمشيرزني سامورائي ها است كه هنوز هم در ژاپن تمرين مي شوند .
 
هيهو Heiho  نام سبك تمريني سامورائي ها است كه در برگيرندة روش هاي مبارزه اي و آيين و استراتژي مبارزه بوده و بمعناي « قوانين مبارزه » مي باشد . هيهو در آيين بوشيدو بعنوان بالاترين قانونِ طبقة جنگجويان , مورد احترام بوده است . بوشيدو Bushi Do ( راه جنگاور ) يا كيوبا نو ميچي Kyuba No Michi ( راه كمان و اسب ) يك نظامنامه در مورد رفتار صحيح سامورائي ها بود كه يك سامورائي بايد جان خود را مي داد تا اينكه در آن پذيرفته مي شد . وفاداري به فرماندهان , داشتن شجاعت , افتخار نسبت به وظيفه , نظم و انضباط در رفتار , فروتني و تواضع نسبت به يكديگر , خلوص نيّت و كنترل شخصي از جمله موارد مهمِ اين نظامنامه بودند . اصول هفتگانه بوشیدو عبارت بودند از : جی ( Gi ) یا تصمیم گیری درست ، یو ( Yu ) یا دلاوری و سلحشوری توام با روحیه مردانگی ، جین ( Jin ) یا عشق به همه آدمیان ، ره ای ( Rei ) یا کردار نیک ، ماکوتو ( Makoto ) یا گفتارنیک ، ملگو ( Melgo ) یا بها دادن به ارزشهایی مانند افتخار ، جلال و شکوه ، و بالاخره شوگو ( Chugo ) یا ایثار و وفاداری . از اين نظامنامه در طي دوران توكوگاوا Tokugawa ( 1868 – 1603 م ) استفاده مي كردند . هيهو بصورت هيوهو Hyoho يعني « استراتژي » نيز تلفظ مي شده و نام كامل آن هيهووا هيهودسو بوده كه معناي آن عبارت است از : « هيهو هيهو است » ! در زبان چيني هيهو معادل لغت پينگ فا و بمعناي « صلح و آرامش » مي باشد و اين بدان مفهوم است كه برتريِ واقعي , زماني بدست مي آيد كه صلح بدست آيد .
برگرفته از :
http://www.razmi1.com/crbst_10.html